लॅपरोस्कोपिक सर्जन

तीन-चार लहान छिद्रांतून होणाऱ्या या शस्त्रक्रियेनंतर बहुतेक रुग्ण २४ तासांत घरी जातात आणि आठवडाभरात बैठे काम सुरू करतात. पित्ताशयाशिवाय जगणे पूर्णपणे सामान्य आहे — पचन काही आठवड्यांत जुळवून घेते.

हर्निया स्वतःहून कधीच बरा होत नाही — तो फक्त वाढत जातो. दुर्बिणीद्वारे जाळी बसवल्याने वेदना कमी होतात, कामावर लवकर परतता येते, आणि गरज असल्यास दोन्ही बाजू एकाच बैठकीत दुरुस्त होतात. आधुनिक जाळ्या सुरक्षित असून जगभर प्रमाण मानल्या जातात.

अपेंडिसायटिसचा संशय असल्यास तातडीने तपासणी होते — वैद्यकीय तपासणी, आणि गरजेनुसार सोनोग्राफी वा सीटी स्कॅन (CT Scan). शस्त्रक्रियेची गरज निश्चित झाल्यास त्याच दिवशी भागीदार रुग्णालयाशी समन्वय साधला जातो.

दीर्घकाळच्या पोट वा ओटीपोट दुखण्याची काही कारणे — आतड्यांच्या चिकटपट्ट्या (Adhesions), एंडोमेट्रिओसिस, सुरुवातीचा क्षयरोग — स्कॅनमध्ये दिसत नाहीत. छोट्या निदान-लॅपरोस्कोपीतून निश्चित उत्तर मिळते, आणि बरीच कारणे त्याच बैठकीत उपचारितही होतात.

गर्भाशय काढण्याची खरोखर गरज असेल, तेव्हा दुर्बिणीच्या मार्गाने आठवड्याऐवजी दोन-तीन दिवसांचा रुग्णालय-मुक्काम पुरतो. डॉ. वाघ भागीदार रुग्णालयांत स्त्रीरोग टीमसोबत संयुक्तपणे शस्त्रक्रिया करतात.

योग्य रुग्णासाठी बॅरिॲट्रिक शस्त्रक्रिया आयुष्य बदलणारी ठरते (सामान्यतः बीएमआय/BMI ३५+, किंवा मधुमेहासह ३२.५+) — पण इतरांसाठी तो चुकीचा शॉर्टकट आहे. आम्ही स्पष्ट मूल्यमापन करतो, आधी शिस्तबद्ध वैद्यकीय वजन-घट करून पाहतो, आणि शस्त्रक्रियेस योग्य रुग्णांना अनुभवी बॅरिॲट्रिक केंद्रांकडे पाठवतो.

प्रत्येक कर्करोग व क्षयरोग उपचार-योजनेचा पाया म्हणजे नेमके ऊती-निदान. गरजेइतकी पण कमीत कमी त्रासाची बायोप्सी — सुईने, गाठ काढून, वा लॅपरोस्कोपीने — आणि जलद पॅथॉलॉजी (Pathology) अहवाल, यांचा समन्वय आम्ही करतो.

कोणत्याही शस्त्रक्रियेनंतर — आमच्या किंवा इतरत्र झालेल्या — पाठपुरावा शस्त्रक्रियेइतकाच महत्त्वाचा असतो. ड्रेसिंग, ड्रेनची निगा, हालचाली किती वाढवायच्या, आणि 'हे सामान्य आहे ना?' असे प्रश्न — यांसाठी पुन्हा रुग्णालयाची वारी करावी लागत नाही.